Het werk van deze kunstenares beslaat verschillende gebieden . Haar etsen ademen de sfeer van de jaren zestig , speels en psychedelies. Met een opvallend losse lijn worden droomlandschappen op papier gezet of worden diverse bewustzijnstoestanden gesuggereerd . De flexibiliteit en de symbolische inslag van haar werk vinden we terug in haar beelden ;  hout ,  brons en steen , maar nu verstild in vormen van pure gratie en een exotische schoonheid .

Hoewel ze succes had met haar beelden , bleef het besef knagen van de marginale plaats die de sculptuur in onze huidige wereld inneemt . “Ik zou beelden willen maken die aangeraakt worden , die een duidelijke plaats innemen in het bewustzijn van de mensen , zoals dat in meer religieuze tijdperken het geval was “ , stelt zij . Zo bezien is de stap van sculptuur naar architectuur , die zij onlangs maakte , een vanzelfsprekende . Beelden om in te wonen en huizen met een artistieke waarde .

Bij eerste aanschouwing van de Koning’s nieuwbouwplannen werd ik overvallen door een verbaasde lachlust en het idee dat dit wel de nachtmerrie van elke solide projectontwikkelaar zou zijn . Het is waar , enkel de voorstelling van een blok van dergelijke bouwsels in b.v. Zoetermeer of Nieuw Sloten , wekt al een geamuseerde opluchting . Eindelijk organische vormen , eindelijk humor in al die spreekwoordelijk saaie wijken . Maar de gemiddelde beleidsmaker , het hoofd vol kostenplaatjes en eisen van ruimtelijke ordening , zal deze ontwerpen al snel als onrealistisch terzijde schuiven . Dacht ik .

Wie zich wat meer in de details van de ontwerpen verdiept , merkt dat de bezwaren tegen uitvoering van dit project meer in het eigen hoofd dan in de werkelijkheid liggen .






D.F. van Giffen

 

Thonia de Koning